1962-1964
Assistent van Bert Haanstra bij Delta Fase 1, Zoo en Alleman.
1965-1967
Onderaards: een debuutfilm over het wel en wee van de Nederlandse Aardoliemaatschappij.
- Schippers schrijft voor deze film een opmerkelijk kommentaar, sindsdien werkt hij samen met Hin aan scripts en filmideeën.
1967
Critick: waarin tien amsterdamse kunstschilders samen een gigantisch schilderij maken om hun teleurstelling te uiten over de toenmalige kunstkritiek. Met G.v.d. Eerenbeemt, J. Hillenius, P. Holstein, J. Keizer, E.v. Lamsweerde, R. Lucassen, Oey Tjeng Sit, J. Roeland, J. Roelofsz, P. Vos.
1968
The Nutt: waarmee bewezen wordt dat de letterlijk gefilmde bladen van een draaiboek ook een ontroerend filmdrama kunnen opleveren.
Gebaseerd op het verhaal ‘Het vieze hondje’ van Jan Hanlo.
1970
Een geschenk is de drager van een boodschap: over de activiteiten van het Rode Kruis in Nederland. ‘Iemand die lang alleen is, gaat zich niet melden bij een ambtenaar achter een loket om te zeggen, dat er de laatste weken niemand langs is geweest.’ Geproduceerd door Multifilm. Pim Heytman kameraman. Gas voor Muggebeet: waarin beschreven wordt hoe de Gasunie zich na een paar jaar pionierswerk (Nederland overschakelen op aardgas) vestigt in een modern en comfortabel kantoorgebouw. Met in een hoofdrol o.a. Lucky Luke en de ideale gasman. Helaas blijft de film ergens liggen op een plank. Otto Ketting componeert de filmmuziek, K. Schippers schrijft een geestig kommentaar en Bert v. Munster is kameraman, Rolf Orthel is producent.
Filmportretten van jonge Surinamers die in nederland een vak leren. In samenwerking met Jan Roelants voor de Wereldomroep.
1972
Er zijn nog Zeeuwen: in opdracht van de provincie Zeeland, waar behoefte blijkt te bestaan aan een eigen identiteit. ‘Wie van contrasten houdt, kan hier zijn hart ophalen. Een atoomcentrale naast een zwarte schuur.’
Multifilm productie, Pim Heytman kamera, R. Hakhof montage, K. Schippers scenario en kommentaar, Otto Ketting muziek.
Als de mensen nou tevreden zijn: begeleiding van studenten van de T.H. Twente, die deze film maakten over technologie en persoonlijke betrokkenheid.
Adviseur van een schoolfilmclub in Beverwijk.
1973
Den Biesbos: een weemoedige geschiedenis van een vrij gebied waar eens eb en vloed heersten. ‘Hoepels maken voor een ton. Maar dit is zijn werkplaats niet
[p. 126]
meer. Hij doet het alleen nog even voor – in een museum.’ ‘Je beschouwt het als een eer om te worden geridderd. Ook om Den Biesbos. Voor veertig jaar en misschien zelfs eeuwen trouwe dienst.’
Medewerkers zijn R. Orthel (P), O. Ketting (M), K. Schippers (Komm.), A.v. Munster (K), Ed Pelster (mixage), en de schrijver J.W. Holsbergen spreekt het kommentaar.
Twee korte films over astma. TV uitzending Socutera.
1974
Leve het geld weg met de mensen is een film over makelaars, bankiers, politici, projectontwikkelaars en gewone mensen in de Utrechtse bouwwereld.
Begeleiding van de studenten die onder leiding van socioloog/filmer Leonard Henny over dit onderwerp film, engagement en wetenschap trachten te verenigen.
De Neus: een totale wereldgeschiedenis over de neus, niet uitgevoerd.
Robinson Crusoë is het levensverhaal van een blind geboren meisje en haar geadopteerde broertje, die geboren is op de Philippijnen; onvoltooid.
Lesbos: twee vrouwen maken een reis naar het eiland lesbos, niet uitgevoerd.
1974
Verschillende films voor het TV programma
De ivoren Toren (AVRO) o.a. Albert Vogel en Couperus, Over Bel Canto (het mooie zingen), over de maker van het woordenboek v. Dale en portretten van Ger v. Elk en Pieter Holstein.
1975
Vijf films van niks gaan over de schilder Jaap Hillenius, simultaan geprojecteerd tijdens zijn tentoonstelling in Arti.
Diploma’s geen gaat over werkende jongeren die moeten kiezen om door te blijven leren voor later. Producent is Tom Burghard, kamera door A.v.d. Wildt en met medewerking van de theatergroep Werk in Uitvoering. Opdracht van NVV, CNV en KWJ.
Zwijgen over astma gaat uit van dagboeken van astmapatiënten: ‘Als je onder het eczeem zit word je heel anders benaderd dan een normale baby. Die wordt geknuffeld en vindt het fijn. Maar als je eczeem hebt doet aaien pijn.’ Opdracht Ned. Astmafonds, producent T. Burghard, kamera Jan Kijzer. Kleur lengte 35 min.
1974-1976
Diverse films voor NOS Beeldspraak: meestal in samenwerking met K. Schippers die scenario’s schreef en de interviews deed.
Heet van de naald gaat over de vraag hoe ver iemand zich kan identificeren met het gedicht van Max de Jong.
Portret van de uitgever G.v. Oorschot, vooral gefilmd tijdens zijn reizen langs de nederlandse boekhandelaren.
Jan Roeland en de tafel, hoe de schilderijen van Jan Roeland gebeurtenissen en plekken beïnvloeden.
Jan Hanlo en zijn onderwerpen, over zijn boek ‘Mijn benul’ dat niet alleen uitmunt door taalgebruik maar vooral in rijkdom aan onderwerpen.
Multatuli’s musea is een bizarre tocht langs plekken in Amsterdam die wat met Multatuli te maken hebben. Een fanatiek Multatulikenner is de gids.
Walt van Praag en de Toren naar de hemel, gaat over de man die hoogtebehoefte heeft en in zijn achtertuin een toren bouwt. (idee Sandra van Beek)
Naar aanleiding van een krantebericht, aan de hand van overmateriaal, getoond op een montagetafel, praat cineast Rolf Orthel over zijn motieven om de film ‘een schijn van twijfel’ te maken. Aanleiding is het afbreken van concentratiekamp Westerbork (in samenwerking met Jonne Severijn).
Portretten van Armando, Jan Elburg en Jan Kal.
1976
Roodkapje verteld door honderdzestig Nederlanders: het verhaal versneden in partjes van vijftien woorden, honderdzestig mensen vertellen een verhaal alsof er één mens aan het woord is.
Scenario Hin en Schippers, kamera Jan Kijser, geluid Rob van de Veer, organisatie Jacinta, Neeltje en Maarten Hin, productie Tom Burghard. Kleur 18 min.
De gevoelige plaat (nieuwe titel is Merkelbach) 1250 fotoportretten uit het archief van de Amsterdamse fotografen, vader en dochter Merkelbach. Elke foto staat ongeveer twee seconde in beeld, in chronologie krijgt elke jaar één min. filmtijd. Zo worden 57 jaar in 57 minuten geperst. Geluid ontbreekt het is een stille film, een verhaal ontbreekt want iedere persoon is hoofd- en bijrolspeler. Een ontwikkeling ontbreekt want elk tijdstip en elk jaar is even belangrijk. Toch vertelt ‘de gevoelige plaat’ een geschiedenis.
Scenario Hin en Schippers, kamera en regie ass. Jan Wouter van Reijen. Prod. Tom Burghard zwart/wit 60 min.
Chaim Levano leest Kurt Schwitters 23 min zwart/wit.
1977
Films voor Beeldspraak: samen met K. Schippers.
Portret van Marga Minco, die de provincie inrijdt om in een jeugdcentrum voor te lezen en vragen te beantwoorden over antisemitisme en fascisme. Ze glimlacht omdat ze zullen zeggen dat ze toch een gewoon mens is. De filmers begeleiden haar naar haar hotelkamer waar ze nog een whisky drinkt om bij te komen. Daar laat ze iets meer over haarzelf los. Kameraman is Mat v. Hensbergen.
De man op nr. 17 herinneringen aan de dichter Pierre Kemp.
De Nieuwe Gemeenschap en het ideaal, reconstructie van de opkomst en de afgang van dat katholieke litteraire tijdschrift in de jaren dertig. Hoe fascistische tendensen ontstonden in het roomse leven. In dit tijdschrift werden de stelsels van Hitler en Mussolini geprezen als de nieuwe tuchtmeesters. Voor het ideaal moest een stuk vrijheid worden ingeleverd.
De bloemen van het kwaad scenario voor een speelfilm geschreven met K. Schippers, niet uitgevoerd. Het is een sprookje over meisjes die volwassen worden. Zonder dat ze het merken leveren ze hun jeugd in en worden van meisje tot mevrouw. Toverkunst, kwaadaardigheid en schijnbaar lieve meisjes, merkwaardige praktijken van de katholieke kerk. Dit alles rond een eeuwig thema, de verloren jeugd.
Naar aanleiding van een dagboek: film over David Koker naar aanleiding van zijn dagboek geschreven in Vught. Hij is op twintigjarige leeftijd vermoord door de Duitsers. Zijn broer en zijn beste vriend bezoeken met joodse jongeren, die nu zo oud zijn als David Koker toen, het voormalige kamp Vught. Nu is er een jeugdgevangenis, een militair kamp en voor de rest wonen er Molukkers in vervallen barakken. Gemaakt met Jonne Severijn.
1978
De salon van het verdriet, over drie generaties russische vrouwen die in Nederland wonen: de 80jarige Assja die in 1918 vluchtte, de vijftigjarig Natasja die als dwangarbeidster naar Duitsland moest en daarna met haar man in Nederland belandde, en tenslotte de vijfentwintigjarige Tatiana die in Wageningen woont. Script en interview Sandra v. Beek: ‘Luister naar de Russische dame. Hoe ze ook is opgevoed en wat ze ook heeft meegemaakt: ze verlangt naar haar vaderland’. Kamera Jan Grijpink, geluid J.W. v. Reijan, montage Wouter Snip. Produktie Rolf Orthel.
De vriendschap tussen Jan v. Nijlen en Richard Minne.
Een spannende speurtocht naar de niet ingevulde vriendschap tussen twee dichters, die niet de bekendheid hebben gekregen die zij verdienen. Deelnemers zijn G.A. van Oorschot uitgever van beide dichters, Blanche Rowland, nicht van Minne. L.P. Boon werkte samen met Minne, Sophie Joseph v. Nijlen, dochter van v. Nijlen, Bittremieux vriend van v. Nijlen. Scenario K. Schippers, montage Wouter Snip, Kamera Rob v.d. Drift, NOS Beeldspraak. Organisatie Hans Nieman, eindredactie Jan Venema.
1979
Het geloof in de fantasie, gemaakt met K. Schippers script interview en kommentaar: ‘Dit is het verhaal over het Weense rad en over fantasten en gelovigen. Over alledaagse fantasie die vaak als waarheid wordt geaccepteerd. De fantasie als onschuldig vermaak of wensdroom. De fantasie die te pijnlijke ervaringen probeert te verzachten. De fantasie van schrijvers, practical jokers, leugenaars, kinderen, communisten, katholieken, toneelspelers, psychiaters, rovers, prinsen, piloten, predikers, filosofen, filmsterren, burgers, journalisten en agitatoren.’
Kamera Fred Mekenkamp, montage J.W. v. Reijen, organisatie Hans Nieman. NOS Beeldspraak 50 min. kleur.
Het archief. Deze film speelt in het archief van een middelgrote stad. Wie een archief bezoekt gaat op reis. Hij ontdekt verre voorvaderen. Hij wordt getuige van zeeslagen, arbeidsconflicten, oorlogen. Hij bezoekt krankzinnigengestichten, jazzclubs, bordelen. Hij ziet begrafenissen, ruïnen, voetbalwedstrijden. Alles wat het leven vroeger en nu bepaalt, is in het archief te vinden.
Scenario met K. Schippers, research Sandra v. Beek en Jacinta Hin, kamera Fred Tammes, assistentie Bert v.d. Dungen en Dick v.d. Heuvel, geluid J.W. v. Rijen, montage Digna Sinke, produktie R. Orthel, kleur 45 min.
1980
De enkele jaren uitgestelde dood van Jacques Rigaut.
Rigaut, 1898-1929 geb. in Parijs, dacht niet aan lezers, hij schreef voor zichzelf: op een rekening, een envelop of de rand van een krant. Die niet gepubliceerde aantekeningen zijn een verslag van zijn besluit om zelfmoord te plegen. Rigaut stelde de duur van zijn leven zelf vast. Dertig jaar was voor hem lang genoeg. Hij pleegde geen zelfmoord om één fatale gebeurtenis. Zijn weerzin was totaal: het profiel van een broek, gelach van vrienden, een paspoort, geld, een lamp, een overhemd, een brief, een naakte vrouw, een spiegel, zeep. Alles wat hij hoorde, voelde, proefde of zag was smoezelig, onvolkomen. Deze film is een poging Rigaut’s weerzin te verbeelden aan de hand van teksten die hij schreef.
Kamera Fred Mekenkamp, licht Jan Blomsma, geluid Piet Rodenburg, montage Jelle Redeker, organisatie Iebelien Jackson, scenario met K. Schippers. 45 min. zwart/wit.
Grootstad. Deze film onderzoekt het begrip ‘vrijwilliger zijn’ en de verschuivende inhoud en mentaliteit daarvan. Een vrijwilliger was vroeger iemand die zich uit vrije wil meldde bij het leger. Vrijwilligers nu verlenen hulp. Het is geen grote groep, daarom wordt er in deze film naar ze gezocht. Die speurtocht leidt ons door de stad. In een kantoor zegt een schoonmaker tegen een mevrouw van de hulpverlening: ‘Als de hulpverlening naar huis is komt de schoonmaak. Jullie lijken wel managers, alsof jullie niet anders kunnen of mogen. Soms denk ik wel eens dat jullie lemmingen zijn, die de zee in rennen… rennen…’
Kamera Fred Mekenkamp, geluid Piet Rodenburg, montage J.W. v. Reijen, muziek Otto Ketting, kommentaar K. Schippers, produktie R. Orthel, scenario met K. Schippers, kleur 55 min.
1981
De vraag op het antwoord is een film over het leven en het werk van de Portugese dichter Pessoa. Gemaakt met K. Schippers en vertaler August Willemsen, die scenario en dialogen schreef.
Het spectaculaire van Pessoa is dat hij niet alleen onder zijn eigen naam schreef maar ook onder een aantal heteroniemen. Een heteroniem is een eigen naam voor een andere ik.
Kamera Fred Mekenkamp, montage Jelle Redeker, NOS Beeldspraak kleur 57 min.
1982
Het theater van het geheugen: deze film, die gemaakt is in het kader van de manifestatie ‘Berlijn-Amsterdam 1920-1940’ baseert zich op 23 videogesprekken met nederlanders die naar Berlijn gingen en duitsers die Berlijn uit vluchtten voor het opkomend nazisme. Zij herinneren zich de neergang van een bruisende metropool waarin hun leven werd bedreigd. Eén van hen zegt: ‘Berlijn bestaat niet meer.’ Hun herinneringen verwijzen naar een werkelijkheid die door elke vluchteling op eigen wijze werd bewaard en geven voedsel aan onze verbeelding. Door het zoeken naar beelden waar het geheugen zich aan vast kan klampen ontstaat een theater van het geheugen. Door de muziek van Otto Ketting wordt het soms een opera van het geheugen met als rode draad de herinneringen van Mady Boll, Gerda en Uschi Littman, Hans Keilson, G. Laske, Konrad Merz, Alam Darsono, E. Held, Rahel en Karel Mengelberg B.v. Tijn en H. Wohl.
Scenario en interview K. Schippers, research Sandra van Beek, kamera Fred Tammes, kamera-assistent Peter Brugman, licht Bernd Wouthuizen, dolly Simon Jansen, decor Rick Vermeulen, Tom v.d. Haspel, Helen Howard en Tom Kaptein, geluid Otto Horsch en Eric Langhout, muziek Otto Ketting, requisieten Merel v. Meurs, stills Neeltje Hin, montage Jan Dop, video Meatball, produktie Rolf Orthel en Rens Oomens in opdracht van het Nederlands Theater Instituut. Kleur 90 min.
De boetedoening van een éénbalksspeler, een portret van de violist Willem Noske. Eens een wonderkind en nu een enthousiast verzamelaar van nederlandse muziek. Gemaakt op video.
1983
Gesprekken met schrijvers voor NOS Beeldspraak.
Schierbeek met Lucebert
W.v. Toorn met Hans Favery
Karel v.h. Reve met A.M.G. Schmidt
- Schippers met Hellema.
In voorbereiding:
Vuile ogen scenario met K. Schippers.
De laatste Reis, muziekbiografie over Mathijs Vermeulen, met Otto Ketting.
De schaduw van de dood onder de Middagzon, een gedramatiseerde documentatie over het leven van de historicus Johan Brouwer. Met Sibold Eringa.
Februaristaking, met Frans v.d. Staak en Jan Dop.
De toeschouwers, speelfilm scenario met Willem v. Toorn.
Institut fur Dingforschung, science-fictionfilm met ‘Hard Werken’.
Schetsen voor een encyclopedie van de onafhankelijke film.
1. 1975 diploma’s geen. Een film over de dagelijkse beslommeringen van werkende jongeren. Moeten ze doorleren voor later? Waarvoor eigenlijk?
2. 1975 diploma’s geen. Een film over de dagelijkse beslommeringen van werkende jongeren. Moeten ze doorleren voor later? Waarvoor eigenlijk?
3. 1975 walt van praag en de toren naar de hemel. ‘Een heer met hoogtebehoefte.’
4. 1976 roodkapje verteld door honderdzestig nederlanders. De voorlaatste schakel zegt: …een maand. Zo liep het avontuur toch nog goed af. En Roodkapje beloofde in het vervolg..
5. 1977 marga minco en de vragen. De filmers begeleiden haar naar een hotelkamer waar ze een whisky drinkt om bij te komen.
6. De glimlach van het katholicisme. Deze foto is gebruikt tijdens de productie van de nieuwe gemeenschap en het ideaal, 1977. Dit is een filmportret van een katholiek fascistisch tijdschrift, opgericht in 1934.
7. De glimlach van 1934. Foto uit ‘het leven’.
De oogen der vrouwen zijn door alle eeuwen heen een geliefkoosd motief geweest voor alle dichters. Hier kunnen zij hun hart ophalen en hun vulpen leeg schrijven: ‘n Amerikaansche jury heeft uitgemaakt, dat Elsie Edwards (New-York) de mooiste kijkers der wereld heeft!
8. 1978 de salon van het verdriet. ‘Luister naar de Russische dame. Hoe ze ook is opgevoed en wat ze ook heeft meegemaakt: ze verlangt naar naar vaderland.’
9. 1978 de salon van het verdriet. ‘Luister naar de Russische dame. Hoe ze ook is opgevoed en wat ze ook heeft meegemaakt: ze verlangt naar naar vaderland.’
De fantasie van schrijvers, practical jokers, leugenaars, kinderen, communisten, katholieken, toneelspelers, psychiaters, rovers, prinsen, piloten, predikers, filosofen, filmsterren, burgers, journalisten, agitatoren.
10. 1979 Het geloof in de fantasie.
11. 1979 Het geloof in de fantasie.
12. 1979 het archief. De pianist, de pastoor, de archivaris, de voetballer.
13. 1980 de enkele jaren uitgestelde dood van jacques rigaut! ‘Op een dag merkte ik dat mijn overhemd bij mij op schoot zat. Dat noemde ik schoonheid. Sindsdien ben ik schilder van overhemden.’
14. 1980 de enkele jaren uitgestelde dood van jacques rigaut! ‘Op een dag merkte ik dat mijn overhemd bij mij op schoot zat. Dat noemde ik schoonheid. Sindsdien ben ik schilder van overhemden.’
15 K.: ‘Ga je nu niet uit van bedachte beelden, terwijl je net nog beweerde dat een schilderij niet vooraf bedacht kan worden, maar het schilderij de weg er naar toe is.’
16 K.: ‘Ga je nu niet uit van bedachte beelden, terwijl je net nog beweerde dat een schilderij niet vooraf bedacht kan worden, maar het schilderij de weg er naar toe is.’
17, K.: ‘Ga je nu niet uit van bedachte beelden, terwijl je net nog beweerde dat een schilderij niet vooraf bedacht kan worden, maar het schilderij de weg er naar toe is.’
